مهربانو

امروز حس نوستالژیکم گل کرد و فکر کردم چقدر دیر قدر چیزهایی را که داریم می دانیم.اغلب وقتی از دستشان داده ایم...خشایار جان با پست 8 بهمنت کاملا موافقم فقط یک خاله زنک هم به آن اضافه کن.علیرغم تمام تلاشی که برای احیای شغلی من می کنی گمان کنم باید از دست رفته تلقیم کنی. وقتی مردم برایم گلهای آبی بیاورید. با گلهای آبی خاطرات فراوانی دارم (قابل توجه شیوا جونم)

نشسته بودم پشت کامپیوتر و یک عالمه کار ریخته بود سرم و به علت مبتلا شدن به افسردگی مزمن حرفه ای داشتم جهت نشاط روحیه زیر لب می خواندم: یه نگاه تو منو پاک دیوونه کرده-یه نگاه تو منو پابند خونه کرده-یه نگاه تو داره شهرو به هم می ریزه .. که یکهو یک هیولا با حدود 180 سانت قد و بالای 100 کیلو وزن از در وارد شد.فهمیدم همکار جدید است که به جمع مشاوران افزوده شده ! آنهم چه همکاری!!! جای مهر روی پیشانی! کله کچل! عین برج زهرمار!خلاصه سکته کردم و عین فشفشه از پشت میز پریدم و عین بچه مدرسه ایها که از معلمشان بترسند گفتم سلام.(آخر طرف حداقل 40 کیلو از من چاقتر بود و سی سانتی متر بلندتر!)طرف هم نگاهی از آن ارتفاع به من کرد و با بداخمی تمامتر جوابم را داد و بی انصاف ک.و.ن مبارک را کرد به من و نشست پشت میزش! من هم زیر لب هرچی فحش خواهر و مادر بلد بودم نثارش کردم و بقیه را هم نوشتم به حسابش تا یاد بگیرم و سر فرصت نثارش کنم!این هم شانس ماست دیگر! یه ریکی مارتینی – آن دولونی – الویسی چیزی که همکارمان نمی شود! طرف اصلا شعور معرفی خودش را هم نداشت! اصلا نپرسید عموجان تو کی هستی که مرا مستقر کرده اند در اتاقت؟! حالا شانزده هفده سال هم سابقه مدیریتی خفن داردها! خدایا نخواه که ما اینقدر بی فرهنگ بشویم! همین آقا افتخار نمی داد با من تلفنی صحبت کند.همیشه با منشی اش طرف صحبت بودم.حالا آمده همکارم شده.ببینید دنیا چقدر بالا و پایین دارد. من که از داشتن چنین همکاری افسردگی مزمنم کم کم تبدیل به افسردگی حاد می شود! خدایا مددییییییی

کتابهایی که خیلی دوستشان دارم : بار هستی از میلان کوندرا- ضدخاطرات از آندره مالرو- کلیه کتب اوریانا فالاچی(بهترینش زندگی جنگ و دیگر هیچ و یک مرد)-خانم از مسعود بهنود-دفترچه ممنوع از آلباسس پدس- بادبادک باز از خالدحسینی- سهم من از پرینوش صنیعی-کلیه کتابهای شعر فروغ فرخزاد و خواجه تاجدار

داشتم فکر می کردم خیلی کارها هست که آرزو داشتم انجامشان بدهم ولی علیرغم تمایل مفرط و سعی بسیار نتوانستم:

هیچوقت نتوانستم کنار جوی بدون جدول پارک کنم.

هیچوقت نتوانستم با دود سیگار حلقه بسازم.

هیچوقت نتوانستم یاد بگیرم چگونه شنا کنم!

هیچوقت نتوانستم با وجود عصبانیت بسیار در محل کارم سر کسی عربده بکشم!

هیچوقت نتوانستم حقم را به زور از کسی که آن را میل کرده بگیرم!

هیچوقت نتوانستم اندازه شکمم غذا بخورم!

هیچوقت نتوانستم (حتی در جلسات رسمی!) خیلی رسمی و با کلاس صحبت کنم!

هیچوقت نتوانستم لایی بکشم!

هیچوقت نتوانستم خودم را از هیجان دیدن دعوای دیگران محروم کنم!

هیچوقت نتوانستم توپ بدمینتون را با راکت از روی زمین بردارم.

هیچوقت نتوانستم از ورزش کردن لذت ببرم!

هیچوقت نتوانستم بیسکوئیت خوردنم را ترک کنم.

هیچوقت نتوانستم فشن بشوم!

هیچوقت نتوانستم موهایم را از 5 سانتی متر بلندتر نگاه دارم! 

هیچوقت نتوانستم وقتی پیشم نیستی غصه نخورم.

هیچوقت نتوانستم ثابت کنم که اندازه تمام دنیا دوستت دارم.

مرد پکی به سیگارش زد و جرعه ای از لیوانش را سرکشید.مایع آتشین تا به معده اش برسد تمام حلق و گلویش را سوزاند. داشت دیوانه می شد.شب از نیمه گذشته بود و بچه ها و همسرش چند ساعتی بود که خوابیده بودند. اما او نمی توانست لحظه ای چشم برهم بگذارد.امشب برایش شب مهمی بود.باید تصمیمش را می گرفت.وضعیتی که در آن گرفتار شده بود دیگر از حد تحملش خارج شده بود. ماجرا از آنجا شروع شد که منشی اش استعفا داد و او که صاحب یک شرکت فعال طراحی بود مجبور شد منشی جدیدی استخدام کند.دخترک تازه وارد آنقدر لوندی کرده بود که دل و دین مرد را به باد دهد. دخترک می دانست چگونه باید در قلب یک مرد چهل ساله نشست.با عشوه هایش طرز راه رفتنش, نوع لباس پوشیدنش و حتی با خنده هایش حسابی مرد را از راه بدر کرد بود. اول با یک نگاه شروع شد اما مگر این نفس لعنتی آرام می گرفت,بعد دستانش را لمس کرد. چند ماهی که گذشت بوسه های گاه و بیگاهش شروع شد و حالا هر وقت که دفتر خلوت می شد دخترک تمام طنازیش را به کار می گرفت تا قدم آخر را بردارد. مرد اما مردد بود.نمی خواست همسرش را از دست بدهد. او به زندگیش عشق می ورزید.اما هر بار که با همسرش می خوابید, دخترک را به جای همسرش تصور می کرد. او عاشق شده بود و عشق و شهوت کافی بود تا زندگیش را نابود کند.شاید همسرش هیچوقت نمی فهمید.اما می دانست که اگر روزی بفهمد آبرویش بر باد می رود. مرد باید تصمیم می گرفت: یا آغوش دخترک را با تمام هیجانش انتخاب می کرد و یا زندگی خانوادگیش را با تمام سکون و خسته کنندگیش.فردا او و دخترک تنها بودند و مرد می دانست که دیگر تاب تحمل ندارد.سیگارش که تمام شد تصمیمش را گرفته بود.باید دخترک را اخراج می کرد و بعد با او می خوابید.اصلا صیغه اش می کرد. به این ترتیب هم به کام دل رسیده بود و هم خطر آبروریزی را از بین برده بود چون بعد از اخراج دخترک هیچکدام از پرسنل شرکت او را نمی دیدند تا موضوع لو برود. مرد آباژور را خاموش کرد و با لبخندی بر لب رفت تا بخوابد.

۱)در شب مراسم اسکار فیلم  No country for old men را دیدم که مرا یاد مشق نوشتنهای بچگیم انداخت که هرجا که سخت بود را نمی نوشتم و به اصطلاح رج می زدم! آنقدر فیلم کشدار بود که هی می پرسیدم چرا تمام نمی شود؟؟؟! و جالب اینکه فردا صبحش فهمیدم اسکار را به عنوان بهترین فیلم از آن خود کرده است!!!

۲) A Mighty Heart با بازی و گریم فوق العاده آنجلینا جولی و فیلمنامه ای بر اساس یک داستان واقعی که انصافا قشنگ و تاثیرگذار بود و از آن فیلمهایی که حسش می کنی.قابلیت پخش در ایران هم دارد چون تقریبا اصلا صحنه نداشت .البته اگر مضمون اصلیش شامل سانسور نشود!!!

۳)علی سنتوری سومین فیلمی بود که دیدم. که البته تبدیل به سنتوری شده بود و حتی این نسخه زیرزمینی هم از چنگال قیچی سانسور جان سالم به در نبرده بود! والله من که چیزی خلاف عرف و شرع در آن ندیدم و نمی دانم چرا مجوز اکران برایش صادر نشده؟!!! آهنگهایش قشنگ بود. گرچه تمام هنریشگانش افتضاح بازی می کردند خصوصا بهرام رادان که نقش اصلی را بر عهده داشت! ولی چون من عاشق سنتورم خیلی قطعاتی را که می زدند دوست داشتم! در کل مثل اغلب فیلمهای ایرانی سر و ته نداشت! ولی خداوکیلی فیلم ساختن در ایران سخت است دیگر. همین را هم که این بندگان خدا می سازند باید برویم هزاربار خدا را شکر کنیم!!!